SAMOAKCEPTACJA DZIECI NIEWIDOMYCH A TERAPIA RUCHOWA (Physical Culture and Sport: Scientific Perspective, 2023)
Niepełnosprawność to nieustająca konfrontacja z problemami w naszym codziennym funkcjonowaniu: problemy w rodzinie, w szkole, w pracy, w urzędzie, na ulicy. Jest to ciągłe zmaganie się z życiem oraz barierami jakie ono dla nas szykuje. Trudności nie wynikają wyłącznie z ułomności czy niepełnosprawności człowieka, ale przede wszystkim ze społecznych relacji, samoakceptacji, nastawień nacechowanych lękiem przed nieznanym. Barierą nie są jedynie napotkane na drodze przeszkody architektoniczne, ale krzywdzące, przedmiotowe traktowanie przez innych ludzi. Pełnosprawni nie mają wiedzy jak pomóc, jak reagować, aby nie urazić, unikają kontaktu lub ograniczają się jedynie do reakcji na wezwanie osoby potrzebującej. Choć niekiedy i wezwanie to nie znajduje adresata. Ludzie boja się „inności”. Trzeba jednak uświadomić sobie, że dziecko niewidome czy głuchoniewidome jest dzieckiem normalnym. Problemem wśród ludzi jest brak okazania akceptacji, równouprawnienia oraz szacunku osobom niepełnosprawnym w tym przypadku niepełnosprawnym wzrokowo. Niezmiernie ważną rzeczą jest aby ludzie niepełnosprawni nie czuli się odrzuceni, odepchnięci na dalszy plan w życiu codziennym i obowiązkach życia codziennego. Istotną rzeczą jest aby ludzie niepełnosprawni posiadali te same prawa, przywileje i szanse udziału w życiu społecznym i zawodowym, żeby byli stawiani na równi z osobami pełnosprawnymi.